Diagnostyka prenatalna choroby Wilsona przez analizę polimorfizmu DNA

Choroba Wilsona jest autosomalnym recesywnym zaburzeniem metabolizmu miedzi, charakteryzującym się gromadzeniem się miedzi w wątrobie, mózgu i innych narządach. Przyczyna usterki nie jest znana. Nie jest możliwe zidentyfikowanie nosicieli za pomocą konwencjonalnych metod biochemicznych.1, 2
Locus choroby Wilsona (WND) został zlokalizowany na chromosomie 13 (pasmo q14). Stwierdzono, że kilka polimorficznych markerów DNA jest ściśle związanych z locus WND.3, 4 Kolejność najbliższych polimorficznych loci, oparta na analizie sprzężeń w kilku rodzinach z chorobą Wilsona, jest następująca: centromer, retinoblastoma, D13S31, D13S59, WND , D13S55, D13S26, telomere.5 W ostatnich badaniach wykazano możliwość wykrywania nosicieli i diagnozy przedobjawowej choroby Wilsona poprzez analizę polimorfizmów z fragmentacją restrykcyjną (RFLP) .6, 7
Rysunek 1. Rysunek 1. Rodowód badanej rodziny. Chromosomy ojcowskie i matczyne – odpowiednio f1 i f2 oraz m1 i m2 – można zidentyfikować na podstawie ich różnych kombinacji alleli w dwóch analizowanych loci polimorficznych i ich segregacji u chorego dziecka. Locus siatkówki (Rb) jest proksymalny względem locus WND, a locus D13S26 jest daleki od locus WND. Wskazano enzymy restrykcyjne stosowane do wykrywania polimorfizmów DNA w każdym locus i ponumerowano różne allele. Płód odziedziczył matczyny chromosom m2 i ojcowski dziki chromosom f1.
Niedawno rodzina z dotkniętym siedmioletnim dzieckiem została skierowana do naszej jednostki genetycznej w celu diagnozy prenatalnej. Okazało się, że propositus ma chorobę Wilsona w wieku czterech lat. Choroba była następnie kontrolowana przez leczenie penicylaminą. Po odpowiednim poradnictwie genetycznym rodzice postanowili poddać się diagnostyce prenatalnej. Analizę RFLP przeprowadzono z użyciem kilku polimorficznych markerów – mianowicie, retinoblastoma z enzymami restrykcyjnymi RsaI i XbaI, D13S31 z TaqI i PvuII, D13S55 z TaqI i D13S26 z EcoRI. Marker retinoblastoma był informatywny dla obojga rodziców, marker D13S26 miał charakter informacyjny tylko u ojca, a markery D13S31 i D13S55 były niepoinformowane (ryc. 1). Badanie to pozwoliło nam zidentyfikować rodzicielskie chromosomy dziedziczone przez propositus.
Biopsję kosmków przez błonę śluzową jamy brzusznej wykonano w dziewiątej ciąży. Analiza RFLP wykazała, że płód męski był heterozygotyczny pod względem choroby Wilsona, ponieważ odziedziczył chromosom choroby Wilsona od matki i prawidłowy chromosom od ojca (ryc. 1).
W tym podejściu do diagnostyki prenatalnej uwzględniono możliwość błędnego rozpoznania z powodu rekombinacji między WND i flankujących loci polimorficznych. Szybkość rekombinacji między WND a retinoblastoma i loci D13S26, która została ustalona w kilku rodzinach z chorobą Wilsona badanych przez nas i inne grupy, 4 5 6 7 pozwoliła nam obliczyć, że płód ma 0,910 prawdopodobieństwo bycia nosicielem, 0,083 prawdopodobieństwo bycia noncarrier i 0,007 prawdopodobieństwo bycia dotkniętym. Wyniki te wskazują, że diagnoza prenatalna jest obecnie opcją dla rodziców, których dzieci są narażone na ryzyko choroby Wilsona.
P Cossu, MD
M. Pirastu, MD
A. Nucaro, DB
Istituto di Ricerca sulle Talassemie e anemic Mediterranee, CNR, 09100 Cagliari, Włochy
A. Figus, MD
A. Balestrieri, MD
Universit. degli Studi
C. Borrone, MD
Ospedale G. Gaslini
R. Giacchino, MD
Universit. degli Studi, Cagliari, Włochy
M. Devoto, DB
Ospedale G. Gaslini
G. Monni, MD
Ospedale Reginale per le Microcitemie, Genua, Włochy
A. Cao, MD
Universit. degli Studi, Cagliari, Włochy
7 Referencje1. Danks DM. Zaburzenia transportu miedzi. W: Scriver CR, Beaudet AL, Sly WS, Valle D., wyd. Metaboliczna podstawa dziedzicznej choroby. 6 ed. Vol. 1. New York: McGraw-Hill, 1989: 1416-22.
Google Scholar
2. Gollan JL. Metabolizm miedzi, choroba Wilsona i toksyna miedzi w wątrobie. W: Zakim, D, Boyer TD, wyd. Hepatologia: podręcznik choroby wątroby. Filadelfia: WB Saunders, 1982: 1138-59.
Google Scholar
3. Frydman M, Bonn.-Tamir B, Farrer LA, i in. . Przypisanie genu choroby Wilsona do chromosomu 13: połączenie z locus esterazy D. Proc Natl Acad Sci USA 1985; 82: 1819-21.
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Bowcock AM, Farrer LA, Hebert JM, i in. . Osiem blisko powiązanych ze sobą loci lokuje chorobę Wilsona w 13q14-q21. Am J Hum Genet 1988; 43: 664-74.
Web of Science MedlineGoogle Scholar
5. Farrer LA, Bowcock AM, Hebert JM, i in. . Identyfikacja dwóch blisko powiązanych i flankujących markerów z locus choroby Wilsona. Cytogenet Celi Genet 1989; 51: 997.
Google Scholar
6. Farrer LA, Bonn.-Tamir B, Frydman M, i in. . Przewidywanie genotypów w loci pod kątem autosomalnych zaburzeń recesywnych przy użyciu powiązanych markerów genetycznych: zastosowanie w chorobie Wilsona. Hum Genet 1988; 79: 109-17.
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
7. Figus A, Lampis R, Devoto M i in. . Rozpoznanie nośnika i wczesna diagnoza choroby Wilsona metodą analizy polimorfizmu długości fragmentów restrykcyjnych. J Med Genet 1989; 26: 78-82.
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
(10)
[patrz też: przeglądarka na leczenie uzdrowiskowe, maseczka z siemienia lnianego na włosy, jak rozróżnić kota od kotki ]