Intrageniczna delecja genu KALIG-1 w zespole Kallmanna

Syndrom KALLMANNA jest dziedzicznym zaburzeniem charakteryzującym się hipogonadyzmem i anosmią1. Hipogonadyzm spowodowany jest niedoborem hormonu uwalniającego gonadotropinę (GnRH), 2, a anosmia jest wynikiem hipoplazji lub aplazji węchowych przewodów i przewodów nerwowych.3, 4 Ponadto w hipogonadyzmie hipogonadotropowym i anosmii, u pacjentów z zespołem Kallmanna mogą występować inne nieprawidłowości. Obejmują one deficyty neurologiczne, takie jak synkineza, 1, 5 zaburzeń uwagi przestrzennej, 6 paraplegii spastycznej, 7 dysfunkcji móżdżku, oczopląs oczny wywołany spojrzeniem, pes cavus, 5, 8 upośledzenie umysłowe, 9 zaburzeń widzenia i utraty słuchu, 10 i inne defekty somatyczne, takie jak jednostronna agenezja nerek, 9 podków nerkowych, 11 wnętrostwo, 12 i rozszczep wargi i podniebienia. [10] Stwierdzono, że kilka z tych zaburzeń oddziela się jako cechy mendelowe w związku z zespołem Kallmanna, co sugeruje, że nie reprezentują one szansy skojarzenia. ale mogą być składnikami zaburzenia5, 9, 13 Zespół Kallmanna dotyka na 10 000 do na 60 000 osób.14, 15 Chociaż występuje znaczny nadmiar mężczyzn w stosunku do kobiet, co sugeruje przewagę rodzin ze wzorem dziedziczonego przez X, 14 rodzin z wzorami autosomalnie dominujących i odnotowano dziedziczenie autosomalne-recesywne, 10, 16 wskazujące na genetyczną heterogenność tej choroby.
Neurony, które wydzielają GnRH, powstają w węchowym węźle i migrują do mózgu z nerwami węchowymi, terminalnymi i przedkomorowymi.17, 18 Badania płodu z zespołem Kallmanna wykazały, że oba neurony i aksony wydzielające GnRH pochodzą z węchu, wklonalne, a nerwy terminalne rozwinęły się normalnie i przeszły przez płytkę cribriform, ale zakończyły się przedwcześnie w obrębie opon mózgowych.19 Te odkrycia sugerują, że produkt genowy zespołu Kallmanna jest zaangażowany w migrację określonej podgrupy neuronów. Chociaż defekt migracyjny wyjaśnia powszechne objawy kliniczne zespołu, obecność innych nieprawidłowości neurologicznych sugeruje, że istnieje bardziej uogólniona defekt w rozwoju neuronów. Obecność wad wrodzonych nie-nerwowych zwiększa prawdopodobieństwo, że gen zespołu Kallmanna jest istotny w rozwoju poza ośrodkowym układem nerwowym.
Locus zespołu Kallmanna związanego z X został przypisany do Xp22.3 za pomocą mapowania zarówno fizycznego, jak i genetycznego.13, 20, 21 Ostatnio wyizolowaliśmy kandydata komplementarny DNA (cDNA) dla zespołu Kallmanna, KALIG-1 (gen interwałowy zespołu Kallmanna 1), z tego regionu, stosując strategię klonowania pozycyjnego.22 Gen identyczny z KALIG-1 (gen podobny do adhezyjnej cząsteczki X [ADMLX]) został wyizolowany niezależnie poprzez podejście do sekwencjonowania DNA na dużą skalę. przewidywana sekwencja białka ujawniła homologię z cząsteczkami adhezji komórek nerwowych, które odgrywają ważną rolę w aksonalnym odnajdywaniu ścieżki, oraz z kinazami białkowymi i fosfatazami, które fizycznie oddziałują z cząsteczkami zewnątrzkomórkowej i komórkowej adhezji w celu regulacji rozwoju neuronów i morfogenezy. Dane te wskazują, że gen KALIG-1 może kodować nowy typ czynnika migracji neuronów.22,23
Aby dostarczyć dalszych dowodów na to, że KALIG-1 jest genem syndromu Kallmanna, przeprowadziliśmy analizę molekularną 77 mężczyzn z hipogonadyzmem, którzy nie byli ze sobą spokrewnieni i różniły się pochodzeniem etnicznym.
[przypisy: miłość z netu cda, lekarstwo w zębie jak długo, jak rozróżnić kota od kotki ]