Korelacja ekspresji antygenów H / LeY / LeB z przeżywalnością u pacjentów z rakiem płuca cd

Model regresji proporcjonalnych hazardów Coxa18 wykorzystano do zbadania wpływu różnych zmiennych na przeżycie. Zbadano sześć czynników (płeć, wiek, grupa krwi, stadium T, stadium N oraz status MIA nowotworu); wyniki zostały przypisane do każdej zmiennej do analizy regresji. Wyniki
Przeżycie i ekspresja antygenu MIA
Zmienne kliniczne
Tabela 1. Tabela 1. Przeżycie 149 pacjentów z rakiem płuca, zgodnie z charakterystyką kliniczno-patologiczną i statusem antygenu MIA. Ryc. 1. Ryc. 1. Przeżycie u 149 pacjentów z rakiem płuca, według ekspresji antygenu MIA w guzie. Wartość P została określona za pomocą testu log-rank.
Ekspresja antygenu MIA we wszystkich badanych nowotworach nie różniła się istotnie pomiędzy podgrupami określonymi przez wiek, płeć lub inne zmienne kliniczno-patologiczne (Tabela 1). Jednak porównanie pięcioletniego przeżycia wśród wszystkich 149 pacjentów w zależności od ekspresji antygenu MIA wykazało, że średni czas przeżycia pacjentów z MIA-dodatnim był niższy niż u pacjentów z MIA-ujemnym (tabela i ryc. 1). W sumie pięcioletnia przeżywalność 91 pacjentów z nowotworami MIA-dodatnimi wynosiła 20,9%, a 58 spośród pacjentów z guzami MIA-ujemnymi wyniosło 58,6% (p <0,001).
Zmienne histologiczne i grupa krwi
Ryc. 2. Ryc. 2. Przeżycie u 131 pacjentów z rakiem płaskonabłonkowym lub gruczolakorakiem, zgodnie ze statusem anty-MIA. Ekspresja antygenu MIA była zasadniczo podobna w czterech podgrupach określonych przez histologiczne typy raka płuc. W podgrupie z rakiem płaskonabłonkowym pięcioletni wskaźnik przeżycia wynosił 10,5% u pacjentów, u których guzy barwiły dodatnio MIA i 62,1% u tych, których guzy barwiły negatywnie (p <0,001) (tabela 1). Natomiast w podgrupie z gruczolakorakiem wskaźniki związane z wybarwieniem dodatnim i ujemnym wynosiły odpowiednio 36,6 i 60,9% (P = 0,015). Chociaż podgrupa z rakiem wielkokomórkowym była mała, przeżywalność związana z dodatnim i ujemnym barwieniem różniła się istotnie - 0 procent w porównaniu z 66,7 procentami (p = 0,020). Dziesięcioletnie krzywe przeżywalności dla podgrup z rakiem płaskonabłonkowym i gruczolakorakiem przedstawiono na rycinie 2.
Ponieważ antygen MIA jest prekursorem antygenów grup krwi A i B, 13 i delecja antygenu A koreluje z przeżyciem wśród pacjentów z rakiem płuca, 12 badaliśmy przeżywalność jako funkcję ekspresji antygenu MIA i grupy krwi (A , B, O lub AB). Różnice w przeżyciu pomiędzy pacjentami z antygenem MIA i tymi, którzy go nie otrzymali, były istotne w podgrupach z grupami krwi A (P <0,001) i AB (P = 0,003); różnice zbliżyły się do znaczenia w podgrupach z grupą krwi O (P = 0,068) i B (P = 0,071) (Tabela 1). Różnica między krzywymi przeżycia dla pacjentów z MIA-dodatnim i MIA-ujemnym z grupą krwi A (tj. Zarówno z grupą z grupą A, jak i grupą z grupą AB) i odpowiednimi krzywymi dla pacjentów z grupą krwi B lub O była istotna (dane nie pokazane ). Jednakże status grupy krwi nie korelował z krzywą przeżycia Kaplan-Meier (dane nie przedstawione); to odkrycie zostało poparte analizą regresji Coxa, która wskazała, że grupa krwi, w przeciwieństwie do statusu węzła i stadium nowotworu, nie korelowała z przeżyciem.
Wartość prognostyczna statusu MIA
Tabela 2
[podobne: lekarstwo w zębie jak długo, jak rozróżnić kota od kotki, olx wołomin ]