Mutacje bzdur w genie BCS1L jako przyczyna zespołu Björnstad ad 6

Normalny montaż respirasome (stała strzałka) polega na sekwencyjnym dodawaniu kompleksowych kompleksów IV i kompleksowych multimerów. Mutacje BCS1L wpływają na procesy zależne od ATP (niedobór kompleksu III) lub hamują wprowadzanie białka Rieske Fe / S do kompleksu III (zespół Björnstad). Pomimo deficytu, zespół respirasome jest kontynuowany (linia przerywana), ale z gromadzeniem się związków pośrednich i wolnego białka Rieske Fe / S, a także zmniejszoną aktywnością transportu elektronów i zwiększoną produkcją reaktywnych form tlenu. Ze względu na lokalizację mutacji związanych z zespołem Björnstad i aktywność ATPazy BCS1L zbadaliśmy, czy mutacje wpływają na zależne od ATP interakcje białko-białko. Kompleksy związane z BCS1L ekstrahowano za pomocą ATP lub z .S-ATP, niehydrolizowalnym analogiem ATP i analizowano za pomocą elektroforezy i analizy Western blot. W prawidłowych mitochondriach przeciwciało BCS1L zidentyfikowało trzy kompleksy (Figura 4A). Najmniejszy gatunek miał masę cząsteczkową około 240 kD, wielkość zgodną z heksamerycznym pierścieniem monomerów BCS1L (40 kD) (Figura 4C), struktura multimeryczna rozpoznawana w innych ATPazach z rodziny AAA.28 Żadne mutacje BCS1L nie zaburzały tej struktury.
W normalnych mitochondriach wytworzonych z hydrolizowalnym ATP lub niehydrolizowalnym .S-ATP, przeciwciało BCS1L również wyznakowało dwa kompleksy o wyższych masach cząsteczkowych, które oznaczono BCS1LH1 (około 400 kD) i BCS1LH2 (około 450 kD). Ponieważ w ekstraktach mitochondriów brakowało obu gatunków mutacją CIII, mutacje te zapobiegły tworzeniu się gatunków białek wymagających wiązania ATP i hydrolizy (ryc. 4C).
Ekstrakty mitochondrialne od pacjentów z zespołem Björnstad miały nieprawidłowe proporcje BCS1LH1 i BCS1LH2 (Figura 4A). Ponieważ ATP reguluje aktywność opiekuńczą ATPaz z rodziny AAA28 i sprzyja dysocjacji BCS1L z kompleksu III, 5 mutacje związane z zespołem Björnstad mogą zmieniać zależną od ATP równowagę między BCS1L w pierścieniu heksamerycznym lub w BCS1LH1 i BCS1LH2 (Figura 4C) . Konsekwencją tych zmienionych poziomów było zmniejszenie złożoności kompleksu III i nagromadzenie niezmontowanego białka Rieske Fe / S.
Aby zbadać, czy różne mutacje BCS1L wpływają na zespół respirosomu, superkompleksu molekularnego, kompleksy mitochondrialne frakcjonowano przez elektroforezę i sondowano przeciwciałami (Figura 3B). Chociaż wszystkie ekstrakty zawierały w pełni ukształtowany respirasome – (CIII) 2 (CIV) n (CI) n – poziomy i ruchliwość pośrednich gatunków respirasomu różniły się pomiędzy ekstraktami z normalnych mitochondriów, mitochondriami od pacjentów z zespołem Björnstad i mitochondriami od pacjentów z mutacją CIII. Normalne ekstrakty mitochondrialne miały znaczące kompleksowe dimery III, które zawierały białko Rieske Fe / S (oznaczone [CIII] 2). W przeciwieństwie do tego, mniejsze cząstki kompleksu III bez białka Rieske Fe / S (oznaczane [apoCIII] 2) akumulowały się w ekstraktach mitochondrialnych ze zmutowanych limfocytów BCS1L. Średnie kompleksy respirasomu zawierające kompleks III i kompleksowe multimery IV były najbardziej widoczne w ekstraktach z limfocytów CIII; mniejsze ilości znaleziono również w ekstraktach od pacjentów z zespołem Björnstad
[przypisy: alemtuzumab, nutrend, Mimośród ]
[więcej w: Follixin, propolis, lewomepromazyna ]
[patrz też: amantadyna, octenidol, olx knurów ]