Nerkowa kwasica kanarkowa w niedoborze palmitylotransferazy karnitynowej typu 1

Znaczenie prawidłowego metabolizmu długołańcuchowych kwasów tłuszczowych zostało podkreślone przez rosnącą liczbę doniesień o powiązaniu wad w tym szlaku z ciężką, a nawet śmiertelną chorobą.1, 2 Zaskakujące, oczywiste objawy kliniczne są przerywane i związane z intercurrentem choroby, a zwłaszcza z potrzebą glukoneogenezy Palmitoilotransferaza karnitynowa katalizuje transport długołańcuchowych kwasów tłuszczowych do mitochondriów, co jest pierwszym obowiązkowym etapem utleniania kwasów tłuszczowych. Analizy biochemiczne i immunologiczne oraz badania pacjentów z uszkodzonym utlenianiem kwasów tłuszczowych mają zlokalizowaną palmitoilotransferazę karnitynową typu do wewnętrznej części zewnętrznej błony mitochondrialnej i palmitoilotransferazy karnitynowej typu 2 do wewnętrznego aspektu wewnętrznej błony mitochondrialnej.3 Enzymy te prawdopodobnie być produktem dwóch oddzielnych loci genów.4 5 6 7 Podczas postu oksydacja długołańcuchowych kwasów tłuszczowych w mitochondriach wątroby powoduje powstawanie ciał ketonowych, zwiększając w ten sposób glukoneogenezę i utrzymując normoglikemię.
Pomimo widocznej współrzędnej funkcji palmitoilotransferazy karnitynowej typu i 2 we wszystkich tkankach, kliniczne objawy niedoborów obu typów ogólnie różnią się.2 Niedobór palmitoilotransferazy karnitynowej typu 1, opisany po raz pierwszy w 1981, został zidentyfikowany w mniej niż pięciu pacjenci. 4, 9 Przedstawia się w okresie niemowlęcym jako nie-etyczna śpiączka hipoglikemiczna wywołana postem lub współistniejącą chorobą, naśladując epizody zespołu Reye a; podczas zdrowienia występuje hepatomegalia i hipertriglicerydemia. Niedobór palmitoilotransferazy karnitynowej typu 2 odnotowano przede wszystkim u pacjentów z chorobami mięśniowymi prezentowanymi w dzieciństwie lub później. Zgłaszamy przypadek dziewczynki z niedoborem karnityny palmitoilotransferazy typu 1, u której choroba zaczęła się w wieku 14 miesięcy, po której nastąpiła kwasica kanalikowo-nerkowa. Terapia za pomocą triglicerydów o średniej długości łańcucha spowodowała zanik kanalikowo-nerkowej postaci naskórka, wzrost ilościowy w ciągu dwóch miesięcy oraz zdolność do tolerowania infekcji wirusowych bez rozwoju hipoglikemii lub innych problemów.
Opis przypadku
Dziewczynka, druga z dwójki dzieci, urodziła się dla zdrowych rodziców w słabo zaludnionym regionie Meksyku po nieskomplikowanej ciąży i porodzie. Rodzice byli prawdopodobnie spokrewnieni. Pacjent był normalnie leczony i rozwijał się do 14 miesiąca życia, gdy wzrastał letarg, śpiączka i ostatecznie zatrzymanie oddechu podczas łagodnej choroby wirusowej. Jej poziom glukozy we krwi w tym czasie był mniejszy niż 10 mg na decylitr (<0,55 mmol na litr, normalny, 70 do 110 mg na decylitr [3,9 do 6,1 mmol na litr]). Otrzymała glukozę i niespecyficzne leczenie podtrzymujące, a jej stan poprawił się, ale jej poprawie towarzyszyła hepatomegalia i zwiększone stężenie aminotransferazy asparaginianowej w surowicy (415 U na litr, normalna, <35), aminotransferaza alaninowa (215 U na litr; 45), dehydrogenazę mlekową (78 U na litr) i amoniak (134 .g na decylitr [80 .mol na litr], normalny, <45 .g na decylitr [<26 .mol na litr]) [patrz też: olej z gorczycy, octenidol, pierścień landolta ]